Poes

Poes heet eigenlijk Tuks, maar wie noemt z’n kat nou Tuks? Ja, wij dus maar het ligt niet echt lekker in de mond dus werd het vanzelf Poes. Achteraf gezien hadden we haar beter Nee kunnen noemen want daar luistert ze ook heel goed naar. Dit krijgt ze dan ook regelmatig te horen, zo’n ondeugd is het dan ook wel weer.

Poes woont nu al 3 jaar bij ons en volgens ons vind ze het wel gezellig bij ons. We hebben haar uit het asiel van Leeuwarden gehaald waar ze terecht was gekomen nadat ze bij het zwembad van Dokkum werd gevonden. Een weglopertje dus. Dit was voor ons dus ook een reden om haar niet naar buiten te doen maar na een jaar binnen hebben we toch besloten om het toch maar wel te doen. Het was overduidelijk dat ze zich begon te vervelen binnen aangezien wij op het laatst voor prooi werden aangezien en de vloerbedekking en de bank al behoorlijk gemolesteerd waren. Maar wij wonen twee hoog dus een kattenluikje was geen optie. De angst dat ze weg zou lopen was ook heel erg aanwezig. Dus nadat ze vakkundig door ons een bandje met een belletje (want we hoeven geen dode vogels en muizen in huis) en een kokertje omgehangen heeft gekregen was het zover. Ze vond en vind het heerlijk! Ze komt ook steeds weer terug. Ze loopt ’s ochtends met Wouter mee naar buiten en ’s avonds weer mee naar binnen. Alleen als het regent dan vinden we haar nog wel eens in het portiek. Stiekem met iemand anders mee naar binnen geglipt. Maar nu ze naar buiten gaat hebben we een hele andere Poes. Ze is weer heerlijk rustig want ze kan buiten met haar vriendje Droppie haar energie kwijt. We hoeven niet meer bang te zijn dat ze in onze benen gaat hangen. En ’s avonds ligt ze heerlijk te slapen op de bank. Bij ons op schoot doet ze nog steeds niet, het is geen schootkat en zal het ook nooit worden. Soms, heeeeel soms vergist ze zich en komt ze toch boven op je liggen.

Voor een grotere versie van één van de foto's kun je er op klikken.